Kłobuck - zdjęcia archiwalne

 

Początki Kłobucka, leżącego przy dawnej drodze handlowej z Krakowa do Wielkopolski (prawdopodobnie stanowiącej fragment "szlaku bursztynowego"), sięgają czasów wczesnego średniowiecza. Osada, która mogła powstać w pobliżu książęcego gródka warownego, w II poł. XIII w. była ośrodkiem lokalnej administracji, siedzibą parafii, przy której funkcjonowała szkoła, oraz ośrodkiem łowieckim książąt krakowskich. Już wówczas w Kłobucku istniała komora celna, w której pobierano myto. Nie jest znana data nadania Kłobuckowi praw miejskich, ponieważ dokument lokacyjny zaginął. Przyjmuje się, że lokacji na prawie magdeburskim dokonał Kazimierz Wielki w 1339 r. Dokument z 1344 r. wymienia wójta Kłobucka (advocatus Clobuczensis), którym byl Prutenus.

   
   
Miasto powstało na północ od pierwotnej osady, która stała się jego przedmieściem. Przed nieproszonymi gośćmi miasto broniły  fortyfikacje obronne (otaczający je szeroki wał z palisadą), które rozebrano w II poł. XVI w. z powodu rozbudowy miasta. W 1370 r. Ludwik Węgierski nadał Kłobuck wraz z przyległymi terenami w lenno Wladysławowi Opolczykowi. Na początku XVI w. proboszczem kłobuckim był ksiądz Bartłomiej Długosz, który w 1434 r. przekazał parafię swojemu bratankowi Janowi - autorowi dziejów Polski. W 1454 r. Jan Długosz ufundował klasztor, do którego z Krakowa sprowadził kanoników regularnych.
Trudne chwile przeżyli kłobuczanie w XV w. - kilkakrotnie nękały ich nieprzyjacielskie najazdy, a w 1469 r. pożar zniszczył całe miasto.

W okolicy Kłobucka funkcjonowały kopalnie rudy żelaznej, rozwijał się przemysł żelazny. Już w 1472 r. założono w Pankach "Kuźnię Herburtowską" oraz "Kuźnię Starą" we wsi Przystajń. Na przełomie XVI i XVII w. starosta krzepicki, marszałek wielki koronny Mikołaj Wolski, zmodernizował kuźnice oraz  zbudował specjalne piece - tzw. vasernie, czyli odlewnie, blachownie i drutarnie. W zakładach tych odlewano działa, moździerze i kule, wyrabiano kotły. Wokół zakładów szybko powstawały nowe osady, rozwijało się rzemiosło i handel.  W XVII w. w mieście istniały cechy: szewski, rzeźnicki, piekarski, krawiecki, kowalski i sukienniczy, rozwinęła się też produkcja wina i gorzałki.
W 1658 r. Sejm Warszawski ustanowił Kłobuck siedzibą starostwa, które następnie nadał w wieczyste posiadanie klasztorowi oo. paulinów na Jasnej Górze.


Po "potopie szwedzkim" miasto podupadało. W 1689 r. zostało całkowicie spalone. W wyniku drugiego rozbioru Polski Kłobuck znalazł się w zaborze pruskim. Władze pruskie odebrały starostwo paulinom i włączyły je do dóbr rządowych. Po 1815 r. Kłobuck znalazł się w Królestwie Polskim i wraz z przyległymi ziemiami należał do uposażenia carskiego. Wskutek postępującej agraryzacji w 1870 r. utracił prawa miejskie, które odzyskał  dopiero w 1917 r. Stan miasta był jednak opłakany. Poprawa gospodarcza nastąpiła dopiero po II wojnie światowej.